De vroegste grammatica

    Gemiddeld zeggen kinderen als ze zo achttien maanden hun eerste echte woordje. Daarvóór brabbelen ze wel van alles en nog wat, maar dat zijn eigen maaksels in de klanken van de moedertaal. Uit nieuw onderzoek blijkt dat baby’s niet alleen die speciale moedertaalklanken oppikken, maar ook al iets van woordbetekenissen.
In de woordenstroom die ze om zich heen horen herkennen ze al iets van wat je grammatica zou kunnen noemen. Baby’s van twaalf maanden reageerden anders op een zelfstandig naamwoord dan op een werkwoordsvorm. Dat verschil hebben ze al een jaar lang gehoord. Het verschil tussen ‘Dat is een kikker’ en ‘Nou ga je slapen’. Het één gaat over een voorwerp, het andere over een handeling. Ook al kennen ze de woorden nog niet, aan de taalvorm voelen ze het betekenisverschil aan. Het onderzoek werd overigens gedaan met niet bestaande woorden – zoals  ‘Look, this is a dax’ en ‘I am daxing’ – zodat het echt louter om de zinsvormen ging. De onderzoekers denken dat dit heel vroege aanvoelen later helpt bij het onder de knie krijgen van de grammaticale regels.

(Bron: Jill Lany & Jenny Saffra: Interaction between statistica and semantic information in infant language development. Developmental Science online, 9 december, 2011)

(Deel I Hoofdstuk Taal Het wonder van de grammatica)